
Iranische geldstromen: hoe burger en bedrijf internationale sancties omzeilen
Iranische burgers en ondernemingen zijn gedwongen om creatieve manieren te vinden om geld over de grens te verplaatsen. Door jarenlange internationale sancties is toegang tot het reguliere financiële systeem nagenoeg onmogelijk geworden, waardoor informele kanalen floreren.
Geldwissielaars en tussenpersonen
Een veelgebruikte methode werkt via netwerken van grensoverschrijdende geldwisselaars. Dit informele systeem verbindt mensen die lokale munt in Iran nodig hebben met degenen die buitenlandse valuta zoeken. Zo kunnen transacties worden afgewikkeld zonder dat geld rechtstreeks tussen Iraanse en buitenlandse rekeningen beweegt.
Tussenpersonen bieden vergelijkbare diensten aan. Een klant betaalt lokaal in Iran, waarna het bedrijf of een buitenlandse partner de betaling regelt voor buitenlandse leveranciers. Deze methoden hebben echter flinke nadelen: extra kosten, ongunstige wisselkoersen, vertragingen en ingewikkelde procedures.
Privéregelingen met onzekere risico's
Sommige Iraniers regelen geldoverdrachten via privé-afspraken met onbekenden. Reza, een IT-manager in Duitsland, waarschuwt: dit vertrouwt volledig op integriteit. "Het is informeel, zonder juridische documenten. Beide partijen kunnen op elk moment terugtreden en de ander blijft met lege handen staan."
De risico's zijn aanzienlijk: verlies van geld, fraude en hoge transferkosten. De oorlog in de regio heeft bovendien traditionele kanalen via Golfstaten verstoord.
Crypto onder druk
Cryptocurrency leek een uitweg, maar ook dit kanaal staat onder druk. De VS sanctioneerde dit jaar grote Iraanse crypto-exchanges als Nobitex en Wallex. Transacties zijn traceerbaar en risicovol, waarschuwt Alireza Yaghoubi van Irans FinTech Association.
Betalingen zijn slechts de halve strijd
Bedrijven kampen met aanvullende problemen. Scheepstransport van China naar Iran duurde vroeger 26 dagen, nu tot 120 dagen. Bovendien verliest de Iraanse rial snel waarde: minus 10 procent in een maand, 55 procent in een jaar en ruim 85 procent in vijf jaar.
Dit maakt importeren steeds duurder en onzekerder.


