
Stablecoins maken bankieren duurder, niet per se langer
Wanneer iemand dollars omzet in stablecoins, verdwijnt het geld niet uit het banksysteem – het verandert alleen van eigenaar. Dat lijkt onschuldig, maar zorgt wel voor problemen in de praktijk van bankieren.
Hetzelfde geld, ander gedrag
Als jij honderd dollar van je rekening gebruikt om stablecoins te kopen, gaat dat geld naar de bank van de uitgever. Technisch gezien heeft de bank nog steeds honderd dollar in kas. Maar nu is het niet meer jouw spaarcent die je waarschijnlijk rustig laat staan – het is een groot bedrijfsrekening dat sneller kan worden opgeëist.
Banken houden ervan dat gewone klanten hun geld laten zitten. Die stabiliteit helpt hen leningen uit te geven. Bedrijfsrekeningen met grote bedragen zijn riskanter: ze kunnen morgen verdwenen zijn. Bankiers noemen dit het verschil tussen detailhandelsfunding en groothandelsfunding.
Hogere kosten voor iedereen
Deze verschuiving dwingt banken voorzichtiger te worden. Volgens internationale bankregels moeten ze meer geldreserves aanhouden voor situaties waarin klanten plots hun geld terugtrekken. Hetzelfde totaalbedrag in de kas, maar minder zekerheid – dat vereist meer buffers.
Die extra voorzichtigheid kost geld. Banken moeten duurdere langetermijnleningen afsluiten of hogere rentetarieven betalen. Die kosten geven zij door aan kredietnemers. Iemand die voor een bedrijfslening bij de bank aanklopt, betaalt dus mogelijk meer rente – zonder zelf ooit een stablecoin te hebben aangeraakt.
Concurrentie kan werken
Banken hoeven niet passief toe te kijken. Ze kunnen rente verhogen om deposito's aan te trekken, betere betaaldiensten aanbieden of zelf stablecoins gaan uitgeven. De Federal Reserve werkt aan regels waarvoor banken eerst toestemming moeten vragen.
De uitdaging blijft echter dezelfde: geld dat weggaat naar stablecoins moet worden vervangen, en dat heeft een prijs. Of die prijs uiteindelijk wordt betaald door banken, klanten of beide, hangt af van hoe het sector zich aanpast.


